Op het afscheidsfeest van M bevond zich onder de gasten ook De Dichter. Deze jongeman is sinds kort lid van de Groningse dichtclub waarvoor hij maandelijks vers materiaal moet leveren dat hij mag voorlezen in café M (zelfde naam ja). Zijn gedichten gaan gewoonlijk over drank en vrouwen.
Misschien dat ze haar zusje als bliksemafleider gebruikte maar op een gegeven moment stelde M De Dichter voor om maar een gedicht voor E te schrijven. Dat deed hij, ter plekke en in al enigszins beschonken staat en hij las het ook voor. Daarna wilde hij het geloof ik wel graag terug hebben maar E vouwde het op en stak het in haar zak.
De volgende ochtend lag hier een opgevouwen vodje papier op tafel. E deed er een beetje besmuikt over maar ik las het en vond het eigenlijk heel mooi getroffen, zeker gezien het tijdstip en de staat waarin het geschreven was. Het ging over de vluchtigheid van de ontmoeting, De Dichter zag E, beschreef haar glimlach en had er allerlei gedachten bij maar hij realiseerde zich dat hij haar later in nuchtere staat waarschijnlijk niet zou herkennen. Ik houd daar wel van, de poëzie van het voorbijgaande, het ongrijpbare.
Hij wil het terug hebben zei E
Natuurlijk zei ik en ik streek het vel glad en plakte het met plakband op de deur.
Wat is mooier dan een zoekgeraakt gedicht over een vergeten meisje. Een dichter zou door zoiets toch geïnspireerd moeten raken tot nog veel groter werk.
Woensdag kwam M in Marburg online. Ik vroeg haar of ze al contact had gehad met Groningse vrienden. Jazeker, De Dichter zeurt om zijn gedicht zei ze.
Ik begreep het, net deze woensdag had hij zijn maandelijkse optreden in het café. Dat is natuurlijk altijd laatstemomentwerk. Ha! Drink een glas of wat en zoek nog maar even in je hoofd jongeman, en schrijf daar iets moois over. Dit gedicht hangt hier nog wel even goed, ik raak gesteld op die wiebelige letters.
Jammer genoeg was ik te verkouden om te gaan zien wat hij ervan bakte, ik had best even willen kijken.
Zijn smeekbede kreeg de volgende dag een andere lading. Op de website van Coen Peppelenbos las ik dat er bij de dichtclub een cameraploeg van de NPS was geweest i.v.m. het boekenprogramma van Abdelkader Benali.
Of er veel van het voorgelezen werk in de uitzending terecht zal komen is natuurlijk de vraag, maar één ding weet ik zeker: het zoekgeraakte gedicht over het vergeten meisje is nooit opgenomen.
Ach wat kan het leven toch poëtisch zijn!
